Reviews
Lezers zeiden over Het verbetertraject:
Victor Evink:
Eén van de dingen die me het meest emotie bezorgde tijdens het lezen van het boek, en wat ik heel herkenbaar vond, was die bedrijfsarts die op verschillende perspectieven wijst, maar met een ondertoon van: iedereen is subjectief, maar sommige mensen zijn een beetje subjectiever dan anderen, dus hun stem telt een beetje minder dan die van anderen. Het roept de vraag op wie er gek is. Het is alsof deze twee compleet tegengestelde realiteiten niet tegelijkertijd waar kunnen zijn en ik ben er vrij zeker van dat ik niet gek ben, dus de anderen wel, maar iedereen geeft mij de schuld. Het is alsof ik tijdens het lezen een soort van gegaslight word, wat een heel intense ervaring is.
Ratje-toe:
‘Ik las de drukproef. (…) In 2020 schreef Marjon Wiendels de roman Sappelen, destijds gepubliceerd onder de naam Mark Ramen. Die heb ik ook gelezen en vond ik erg goed.’
‘Ik las het in een week uit. En nu laat ik het even bezinken.
Indrukwekkend, deels horror, ik moest ook lachen! Deels ook herkenbaar… organisaties… management… brrr…☺’
‘Schitterend boek, heerlijk.’
‘Wat een verhaal! Goed geschreven en voor mijn doen snel uitgelezen’
‘De typeringen en beschrijvingen van karakters op kantoor zijn heel goed’
‘Een heerlijk wegleesboek’
‘Echt een beknellend verhaal om te lezen. Toch las het fijn weg, net als je vorige boek. Ik kan me voorstellen dat lotgenoten dit graag zouden lezen. Goed gedaan!’
‘Ik lees er weer als een trein doorheen!’
Lezers zeiden over Sappelen:
Ellywa:
Het is heel beeldend geschreven, fijne korte zinnen. De stukken uit de jeugd van Ruth tussen het heden door zijn interessant – ook erg tragisch… Mooi om te zien hoe zij zich aan het eind van het boek letterlijk (ook op de tekening) opricht en haar plek vindt. Het geeft een inkijkje voor een buitenstaander uit de IT hoe het er toegaat. De morsige figuren en de leidinggevers met allerlei blabla herken ik wel.
Victor Evink:
Eén van de dingen die me het meest emotie bezorgde tijdens het lezen van het boek, en wat ik heel herkenbaar vond, was die bedrijfsarts die op verschillende perspectieven wijst, maar met een ondertoon van: iedereen is subjectief, maar sommige mensen zijn een beetje subjectiever dan anderen, dus hun stem telt een beetje minder dan die van anderen. Het roept de vraag op wie er gek is. Het is alsof deze twee compleet tegengestelde realiteiten niet tegelijkertijd waar kunnen zijn en ik ben er vrij zeker van dat ik niet gek ben, dus de anderen wel, maar iedereen geeft mij de schuld. Het is alsof ik tijdens het lezen een soort van gegaslight word, wat een heel intense ervaring is.
Ratje-toe:
‘Ik las de drukproef. (…) In 2020 schreef Marjon Wiendels de roman Sappelen, destijds gepubliceerd onder de naam Mark Ramen. Die heb ik ook gelezen en vond ik erg goed.’
‘Ik las het in een week uit. En nu laat ik het even bezinken.
Indrukwekkend, deels horror, ik moest ook lachen! Deels ook herkenbaar… organisaties… management… brrr…☺’
‘Schitterend boek, heerlijk.’
‘Wat een verhaal! Goed geschreven en voor mijn doen snel uitgelezen’
‘De typeringen en beschrijvingen van karakters op kantoor zijn heel goed’
‘Een heerlijk wegleesboek’
‘Echt een beknellend verhaal om te lezen. Toch las het fijn weg, net als je vorige boek. Ik kan me voorstellen dat lotgenoten dit graag zouden lezen. Goed gedaan!’
‘Ik lees er weer als een trein doorheen!’
Lezers zeiden over Sappelen:
Ellywa:
Het is heel beeldend geschreven, fijne korte zinnen. De stukken uit de jeugd van Ruth tussen het heden door zijn interessant – ook erg tragisch… Mooi om te zien hoe zij zich aan het eind van het boek letterlijk (ook op de tekening) opricht en haar plek vindt. Het geeft een inkijkje voor een buitenstaander uit de IT hoe het er toegaat. De morsige figuren en de leidinggevers met allerlei blabla herken ik wel.
