Vorig jaar heb ik een aantal maanden als vrijwilliger gewerkt bij Beeld & Geluid. Ik had daar de aller aller allerleukste klus: ik mocht meewerken aan de voorbereiding van De Schatkamer die op 26 mei live gaat. De Schatkamer is een online platform waarop je gratis honderdduizenden radio- en televisieprogramma’s kunt terugkijken, met name van de publieke omroepen, gemaakt tussen 1920-2020.
Op dit moment is er zoveel troep op de TV. In de programma’s uit De Schatkamer zie je nog een grote cast, mooie decors en goed spel. Ik hoop dat mensen die die kwaliteit nu weer zien, geen zin meer hebben in de homeopathisch verdunde TV die vaak bij de commerciëlen te zien is. Dat ze hun lat wat hoger gaan leggen en investeringen in de publieke omroep ondersteunen!

Mijn 3 favoriete programma’s in De Schatkamer

Spleen, 1982-1984, VPRO

Op zondag zat ik aan de radio gekluisterd, want dan kwam Spleen! Af en toe startte presentator Ignit van Kasteren een plaat op de verkeerde snelheid in, maar dat gaf niet. Beneden stond een stereomeubel met radio, cassettedeck en pickup. Maar als er iets moois opkwam, racete ik de trap op om het op mijn eigen cassetterecorder op te nemen. Dan had je tenminste geen bijgeluiden! Dat het begin van het liedje er daardoor niet opkwam, nam je maar voor lief. Er was ook een Spleen Magazine, daar was ik op geabonneerd. Dankzij dit programma heb ik veel muziek leren kennen. Bill Nelson en Nick Nicely vond ik zelfs zo goed, dat ik hun namen gaf aan personages in een boek dat ik schreef.

Schade en schande, 1982, IKON

Jeugdserie over een genetisch gemanipuleerde tomaatstaaf. Ik weet ook niet waarom die zo bij me is blijven hangen. Ik was ervan overtuigd dat Dore Smit er ook in speelde, maar die zag ik toch niet terug. Was ik misschien in de war met Yoka Beretty? Bij terugkijken valt op dat het rollenpatroon toen nog wel heel erg vastlag; koffiejuffrouwen bedienden de hoge heren. Zelf heb ik ook weleens bij een bedrijf met koffiejuffrouwen gewerkt, maar dat was toen al iets archaïsch.

Jonge Helden, 1985-1988 VPRO

Met de tweeling Daan en Willem Ekkel, running gag Herman Brood en heel veel bandjes. De Div met Heart, wat een plaat! Arbeid Adelt!, Kobus gaat naar Appelscha. De Boegies met Mèh, niet te vergeten. Dit programma bevat zóveel klassieke fragmenten. De jonge Candy Dulfer, Def P en Miker G bijvoorbeeld. De straatinterviews met jongeren geven een mooi tijdsbeeld. Een programma om heel, heel blij van te worden.

Welke herinnering roept dit bij me op?

TV en radio zijn altijd erg belangrijk voor me geweest. Dat heb ik altijd een beetje gedownplayed, maar nu schaam ik me er niet meer voor. Sterker nog, ik heb nu profijt van al die jaren dat ik aan de buis zat vastgekleefd 🙂 Als vrijwilliger kreeg ik een lijst met series voor de Schatkamer waar nog castleden bijgezocht moesten worden. Omdat ik niet op de klok hoefde te letten, bekeek ik ook weleens een titelrol of aflevering. De prachtige serie Bruin Goud, in het Fries en Nedersaksisch, heb ik zelfs helemaal uitgekeken. Eastenders-vertaling Het oude noorden ook. De surrealistische serie Lekker Briesje, met daarin een piepjonge Roos Rebergen, was een leuke verrassing. Net als de whodunnit-quiz Moordspel met de Brian Rogers Dancers. Die pakjes! (fluor, glitter, beenwarmers, roze tutu’s, haarbanden). De ontplofte kapsels en woeste bewegingen maakten mijn geluk compleet.

Wat kwam ik veel prachtigs tegen op de lijst van uit te zoeken series. De realityserie Modern Leven uit 1979. Koning Bolo en Mik en Mak, twee jeugdseries van Wim Meuldijk. Het grappige Stoelendans met Joop Doderer en Jef Burm, ook in zwartwit. Hé, kijk nou eens, Kiéslowski! (City Life). In de serie Met goed fatsoen heeft de vader het niet op Joden. Kan dat nu nog wel? O ja, Dücker en Oudenrijn had je ook nog, met Martine van Os. Verrek, zat Dieuwertje Blok in Goede daden bij daglicht? De talkshows RUR en Sonja zetten voor mij de luiken open naar de grote wijde wereld. Het magazine Bokkesprongen met Louis Kockelman kan ik me ook nog herinneren. Daarin trad Kiem op, een geweldige band die klonk als de Rotterdamse haven.

Pleidooi en Suite 215 heb ik destijds gemist. Die noteer ik op mijn kijklijst. Reagan – let’s finish the job, met Ton van Duinhoven, ook. Veel VPRO jeugd-TV van na mijn tijd (Meneer Rommel, de ijzersterke verhalen van Cowboy Harry) schrijf ik erbij. En het absurdistische Hertenkamp wil ik ook graag nog een tweede keer zien.

Leuk wat je allemaal tegenkomt. Maar wat herinner ik me spontaan nog? Ti Ta Tovenaar, Hamelen, De Vloek van Woestewolf… kinderseries waar een magisch randje aan zat vond ik toch wel het leukst. Maar ook de Zweedse kinderserie De witte steen, waarin een jongen en een meisje elkaar moeilijke opdrachten gaven. Alles van Astrid Lindgren, maar vooral Karlsson… er waren sowieso veel Zweedse jeugdseries toen. Polly de pony niet, die kwam uit Spanje. Alle IKON-series van Mary Michon waren geweldig. De zesde klas, Kanjers, Link. De series van Hetty Heyting (De familie Knots natuurlijk, maar ook Steil achterover en Switch) waren ook goed. Voor sommige dingen was ik eigenlijk te oud, maar dat maakte me niet uit. Ik keek alles.

Veel herinneringen zijn verbonden aan familie. Zo waren in De rode autobus (met Kika Mol) eens een paar monsters te zien die achter tralies een liedje zongen. Mijn broertje en zusje wurmden zich in onze rotan barkrukken en zongen mee. En toen er een videorecorder werd aangeschaft, namen we Kip in het pannetje van Theo en Thea op. Met zijn allen bekeken we het technische wonder. Nóg een keer! En nóg een keer!

Eerder gepubliceerd bij Beeld & Geluid