Op dit moment ben ik Tonke Dragts ‘Torenhoog en mijlen breed’ aan het herlezen. Hee, wat werkt dat goed, denk ik, die cursivering als Edo iets denkt. Dat ga ik van haar jatten!
Uit een ander boek dat ik onlangs las kon ik ook wat leren. In ‘The story of Tommy’ van Richard Barnes en Pete Townshend staat Townshends schrijfschema voor de rock opera. Oorspronkelijk was het zijn bedoeling om realiteit en illusie tegen elkaar af te zetten. Terwijl hij de rock opera in elkaar timmerde, moest hij snel met een single te komen. Dus ging de schaar in een uitgesponnen stuk en bleef een nummer over dat voor niemand meer te begrijpen was. Townshend probeerde weer verder te gaan met de rock opera, maar merkte dat hij zich had vastgedraaid. Er moest muziek komen en uiteindelijk zag hij in dat hij de complexe structuur los moest laten. Hij stopte er even mee. Gelukkig bewaarde hij dingen die hij even niet kwijt kon. Nadat er wat tijd overheen was gegaan, pakte hij er wat oudere nummers bij en merkte dat ze als puzzelstukken vanzelf een geheel begonnen te vormen. Die neiging tot overcomplicering herken ik wel. Ook ik heb gemerkt dat het soms goed werkt om iets even weg te leggen.
Afkijken bij een ander kan heel leerzaam zijn.
[Edit]
Tonke Dragt is kort na het verschijnen van dit stukje overleden, op 12 juli 2024.
Geef een reactie